#2 Joga terapeutyczna i joga restoratywna, część pierwsza

Relaksacja zaczyna się od zewnętrznej warstwy ciała i przenika do głębokich warstw naszej egzystencji.
B.K.S. Iyengar

W dzisiejszym świecie nie potrafimy odpoczywać. Staliśmy się tak wydajni, że straciliśmy cenną umiejętność nicnierobienia, która jest kluczowa, by nasz układ nerwowy mógł znaleźć chwilę wytchnienia w rzeczywistości pełnej bodźców, możliwości, okazji, wyzwań. Odpoczynek jest obowiązkiem, by móc dalej pracować i rozwijać się, nie płacąc zbyt wysokiej ceny za podejmowany wysiłek. Odpoczynek może przybrać nawet bardzo radykalną formę, by chronić nasze zdrowie psychiczne i fizyczne. Częścią jogi terapeutycznej jest joga restoratywna, inaczej mówiąc — regeneracyjna. Bardzo lubię myśleć o niej właśnie jako o radykalnym odpoczynku — w tym kontekście słowo „radykalny” ma jak najbardziej pozytywne znaczenie. Jak radykalna szczerość wobec samego siebie.

Terapia jogą w ogólnym znaczeniu ma za zadanie:

  • przywrócić praktykującemu jego najlepsze zdrowie
  • pracować z objawami choroby/kontuzji
  • ustalić zasady nowej normalności w chorobie / procesie rekonwalescencji
  • stworzyć warunki do zaakceptowania tego, co jest tu i teraz
  • skierować uwagę praktykującego na aspekty, od których zależy osiągnięcie stabilizacji/poprawy/wyzdrowienia
  • obudzić ciekawość duchową

 

Terapia jogą jest skoncentrowana na indywidualnych potrzebach i możliwościach praktykującego. Sesje mogą być bardzo zróżnicowanie w zależności od tego, dla kogo są przygotowane. Mogą być łagodne lub intensywne. Wspólnym mianownikiem jest zawsze szukanie przestrzeni w ciele oraz umyśle, by wspierać procesy zdrowienia na różnych poziomach.

Joga restoratywna jest jednym z rodzajów jogi, wpisującym się w standardy terapii jogą. Joga restoratywna ma za zadanie przywrócenie energii i balansu w ciele i umyśle, które znajdują się w stanie wyczerpania.

Aby spełnić powyższy warunek, do wykonania asan w jodze restoratywnej używane są różne pomoce (klocki, paski, koce, krzesła, wałki…), które mają podpierać ciało (mięśnie i kości) i pozwalać w ten sposób na radykalne odpuszczenie. Bardzo ważną cechą jest całkowity brak wysiłku w tego typu praktyce.

Poprzez wsparcie ciała praktykujący może zostać w pozycjach na dłużej (nawet na kilkanaście lub kilkadziesiąt minut) i być świadkiem procesu relaksacji. Pozostając w pozycji w sposób stuprocentowo komfortowy, praktykujący ma możliwość skupić się na łagodnym oddechu i obserwacji myśli. Ciało w stanie spoczynku ma czas na włączenie układu przywspółczulnego, odpowiedzialnego za trawienie, regenerację i relaksację.

W jodze restoratywnej nigdy nie poświęcamy relaksacji w zamian za rozciąganie lub wzmacnianie danej partii ciała.

Fizycznie joga restoratywna pozwala m.in. na:

  • obniżenie tętna
  • obniżenie ciśnienia krwi
  • lepsze ukrwienie wszystkich narządów (zasada „squeeze and soak”, czyli zaciskania danej partii ciała i następnie pozwalania, by krew do niej ponownie napłynęła)
  • wsparcie układu odpornościowego
  • lepsze funkcjonowanie układu trawiennego
  • lepszą ruchomość kręgosłupa
  • zwiększoną ilość endorfin
  • rozluźnienie powięzi

 

Mentalnie joga restoratywna pozwala na głęboką instrospekcję i obserwację myśli. To świetny pierwszy krok do praktyki medytacji.

Pozostając dłużej w pozycjach pozwalamy, aby to, co się z nami dzieje, przepłynęło przez nas bez prób zmiany i kontroli. Ta głęboka akceptacja uwalnia w łagodny sposób emocje i doświadczenia zmagazynowane w ciele, umyśle i sercu. Mogą pojawić się łzy, drżenie, nawet gniew lub inne negatywne uczucia. Ostatecznie wszystkie te etapy są częścią procesu, który prowadzi nas do prawdziwego odpoczynku, głębokiego połączenia z naszym wewnętrznym głosem oraz znalezienia drogi źródła spokoju i błogości, które jest w każdym z nas.

Uwaga! Joga restoratywna jest wspaniałym narzędziem terapeutycznym i może wspierać terapie klasyczne (związane z uzależnieniami, PTSD, depresją, traumami, etc.), ale ich NIE ZASTĘPUJE. Jeśli nie ma przeciwwskazań, sesje jogi restoratywnej mogą efektywnie uzupełniać wybraną ścieżkę terapii. W razie wątpliwości skontaktuj się ze specjalistą zanim rozpoczniesz praktykę.